|
Ons Mathieu
(Maarten) is twee jaar geleden nog druk bezig met behalen van zijn
klassiekerbrevet. Het moet rond die tijd zijn geweest dat hij voor
het eerst spreekt over een waanzinnige monstertocht in Frankrijk die
slechts om de vier jaar gereden wordt: Parijs-Brest-Parijs. Meer dan
1200 kilometer fietsen en dat dan dag en nacht. Het roept 1000
vragen bij me op en voor het eerst ook: is dit wel verantwoord?
Ik mocht hem eens
ophalen na de klassieker Parijs-Brussel, 's avonds in Breda. En ik
schrok me wild. Was dit mijn broer? Ja, hij sprak hetzelfde en hij
had de juiste fiets bij. Maar verder… En nu wil hij nog veel verder
fietsen; nog dieper gaan. Hoe kan je nog fietsen na zoveel uur?
Hoelang en waar slaap je dan? Wat gebeurt er met je verstand na
zoveel omwentelingen?
Met enige huiver
wenste ik hem veel geluk. Buitengewoon fijn en zeker ook
geruststellend is dat Hans en Alie in een camper naast het parcours
meerijden. Mathieu fietst niet alleen met de benen maar met al zijn
zintuigen. Natuurlijk doet hij mee voor de tijd maar net zo
belangrijk voor hem zijn de sfeer, de geuren, de gesprekken, de
kleuren, neerslag (!) en de pijn (!).
Wat drijft hem om
mee te doen aan PBP? Ik denk om nieuwe grenzen bij hem zelf te
ontdekken. Wat kan het lichaam en de geest aan? Wat doet dit met je?
Ik heb mateloos
respect voor de Mathieu. Ook zonder fiets. En weet ook: er blijven
altijd nieuwe grenzen.
Lucas Rood |
