Delft, kwalificatie 200 km

Het weer is de afgelopen maanden slecht geweest. M'n trainingen heb ik veelal in storm en regen moeten afleggen. De afstanden werden daarbij met de week langer om half maart klaar te staan voor de eerste kwalificatie voor Parijs-Brest-Parijs. Voor de 200 kilometer heb ik voor Delft gekozen, de eerste mogelijkheid in Nederland.

Bij de inschrijving staan 49 wielrenners aan de start. Daarbij zijn enkele ligfietsers die ik doorgaans niet tegen kom bij grote wielertochten. Ook de leeftijd van de wielrenners is nogal hoger dan waarmee ik normaal mee rijd. Randonneurs zijn doorgaans de senioren onder de wielrenners. Een handje van de organisator en een praatje met andere renners. Het lijkt een 'ons-kent-ons' groepje. Exact op tijd wordt het startsein gegeven en vertrekken we in een peloton de stad uit. Met slechts een papiertje met aanwijzingen worden wij geacht een ronde van 200 kilometer te maken vanuit Delft via Hoek van Holland, langs de kust naar Bloemendaal om daar via Zwanenburg door de bloemstreek terug te keren naar Delft. Als de snelle wielrenners zich los maken van het peloton twijfel ik of ik mee ga. Het seizoen is nog maar net begonnen en de conditie is nog niet goed genoeg om uren lang hard door te rijden. In de tweede groep praat ik met andere renners. Op de vraag of zij zich ook willen kwalificeren voor PBP volgen vele leuke gesprekken die me ondanks mijn voorgaande prestaties nietig maken. Eén deelname aan PBP is nog niets, een aantal zijn als aan de derde, vierde of zelfs vijfde keer toe. Dit wordt een leerrondje voor me. Ik neem allerlei tips in me op. Met een combinatie van m'n eigen ervaringen kan ik in augustus sterk aan de start komen. Langs de Nieuwe Waterweg op weg naar Hoek van Holland staat de harde wind op kop. Ik trek eens lekker op kop en merk op dat aan de achterkant van de groep mannen moeten lossen. De conditie is goed. Bij het keerpunt bij het strand is een geheime controle, een nieuw fenomeen die blijkbaar hoort bij de kwalificaties voor PBP. Ondanks het enigszins trage tempo blijf ik bij m'n groep. Ik weet de weg niet en het papiertje is met de wind te lastig om steeds te raadplegen. Over een prachtig fietspad door de duinen rijden we via Den Haag naar Bloemendaal. Na een rondje over het Kopje van Bloemendaal rijden we naar Spaarndam voor een controle. In een nieuw gevormde peloton rijden ik terug naar het zuiden langs Schiphol en door de Bollenstreek. Er staat een stevige zijwind. Ik ben nog niet sterk genoeg om kop te trekken. Ik verschuil me in de groep. De komende weken zal ik verder aan m'n conditie moeten werken om klaar te staan voor de 300 kilometer. In Leiden rijd ik nog per ongeluk over een eend. Dat is m'n tweede dierlijke dode. Enkele jaren geleden was er een overstekende muis die onder m'n wiel kwam. Terug in Delft lever ik m'n controlekaart in. Deze wordt naar de organisatie van PBP gestuurd voor homologatie van de rit. De eerste kwalificatie is volbracht. Over drie weken wordt er weer vanuit Delft gereden, dan is de lengte van het parcours 300 kilometer.