Inleiding

Najaar 2006. Het fietsseizoen zit er op. Het afgelopen seizoen was slechts gericht op één dag in september, de dag van Parijs – Brussel, de laatste klassieker uit een serie van dertien wielerklassiekers voor het Klassiekerbrevet. Met het uitrijden van deze 300 kilometer lange tocht door voornamelijk het heuvelachtige noord Frankrijk is mijn klassiekerbord vol en is de proef om alle klassiekers die meetellen voor het Klassiekerbrevet van Le Champion te rijden volbracht. Een missie die uiteindelijk vier jaar heeft geduurd. Ik kijk uit vooruit naar het volgende seizoen. Net als voorgaande jaren wil ik minimaal één bijzondere tocht op het programma hebben staan. Een zware tocht in de Alpen of een meerdaagse waar ik mijn seizoen volledig op kan richten. Alles ligt nog open.

Op het internet en in fiets magazines zoek ik naar de zware en mooie tochten die in 2007 gereden zullen worden. Vooral in Frankrijk en Italië zijn schitterende tochten die je als wielrenner eens gereden moet hebben zoals een wedstrijd over de befaamde Mont Ventoux of Milaan-San Remo. Deze laatste heb ik twee jaar geleden al eens gereden maar zeker de moeite om nogmaals aan de start te staan. In Frankrijk wordt in augustus Parijs-Brest-Parijs gereden, een tocht van maar liefst 1227 kilometer. Ooit zal ik deze eens rijden. PBP vraagt nog te veel training en mentale sterkte om volgend jaar te kunnen rijden. Over een jaar of tien ben ik er waarschijnlijk wel klaar voor.  

Met de zoektocht naar een mooi doel blijft PBP steeds in mijn gedachten. Ik probeer een voorstelling te maken wat er voor voorbereiding nodig is om deze monstertocht succesvol te kunnen volbrengen. Uit dozen die al jaren niet meer geopend zijn, haal ik uitgescheurde artikelen over voorgaande edities. Renners verhalen over de euforie die verkregen wordt na het voltooien van de rit. Afzien, dag en nacht rijden om de tijdslimieten die onderweg op de loer liggen voor te blijven, vriendschap onderweg en meer. Heroïek en drama, het komt allemaal terug in één wedstrijd.

Ik lees over de wedstrijd die dateert uit 1891:   

De fietstocht genaamd Parijs-Brest-Parijs is een extreme lange randonneurstocht van maar liefst 1227 kilometer. Om te worden bijgeschreven in de boeken van deze prestigieuze randonneurstocht moet men de tocht binnen 90 uur volbrengen.

Deze zware tocht gezien als de ultieme test van lichamelijk uithoudingsvermogen en wilskracht. PBP wordt op dit moment ieder vierde jaar georganiseerd door de Franse randonneurs vereniging genaamd "Audax Club Parisien"

Parijs - Brest - Parijs… de tocht begint aan de zuidzijde van de Franse hoofdstad Parijs om vandaar ruim 600 kilometer verder te gaan naar de Franse havenstad Brest aan de Atlantische Oceaan. Eenmaal in Brest keert men om en rijd de weg weer terug naar Parijs.

Na meer dan 100 jaar na de eerste editie is PBP nog steeds de tocht der tochten en zeer zwaar. Randonneurs leveren nog steeds strijd tegen de elementen van zowel het weer, de eindeloze heuvels, de slaap en het eindeloos fietsen om binnen de tijd de finish te bereiken.

De genoemde 90 uur die men als tijdlimiet voor PBP heeft vastgesteld zorgt ervoor dat alleen de meest geharde randonneurs de titel van PBP randonneur verdienen. De prijs is natuurlijk het uitrijden zelf maar ook is er de eer om te worden bijgeschreven in het grote PBP boek. Hierin wordt de naam van de randonneur welke de finish haalde bijgeschreven naast al die andere die ooit gefinisht zijn bij deze prestigieuze randonneurstocht.

Als ik wil mee doen zal ik enorme grenzen moeten verleggen. Niet eerder heb ik meer dan 350 kilometer op één dag gereden. Tijdens PBP zullen er meerdere dagen bij zijn van meer dan 400 kilometer over glooiend parcours. Voor het mogen starten aan PBP zal voorafgaand in het seizoen verschillende kwalificatieritten verreden moeten worden van 200, 300, 400 en 600 kilometer.  

Enkele dagen denk ik na over wat ik moet doen en laten om überhaupt deze kwalificatieritten te kunnen doorstaan. Als ik al mijn vrije uren op woensdagavond en zondagochtend gebruik om te trainen moet het kunnen. Daarbij zal ik nagenoeg geen training mogen overslaan, weer of geen weer. Als de kwalificaties succesvol gereden kunnen worden, dan moet ook PBP gereden kunnen worden. Het doel voor 2007 is er. Nathalie vertel ik wat mijn plan is. Enige uitleg is nodig om de aard van de wedstrijd over te brengen. ‘Ja, het is ruim 1200 kilometer non-stop.’ ‘Nee, slapen doe ik niet in een hotel maar een paar uurtjes in de berm of ergens op de grond.’ ‘Ja, dat is leuk.’ Ik ga het doen. In 2007 staat PBP met dikke letters op de kalender. De afstand blijft in mijn hoofd hangen, 1227 kilometer, dat is de afstand van Eindhoven tot aan de Spaanse grens.