1ste etappe: Saint-Quentin-en-Yvelines - Mortagne-                       au-Perchem, 140km

Maandag 20 augustus 22.10 uur. Als het startschot zo klinkt wil ik als eerste weg. Ook al zijn er al een paar duizend voor me gestart, ik wil even een keer op kop hebben gereden tijdens PBP. Een wens die al enkele maanden bij me opgekomen is. Als het publiek heeft afgeteld en de starter het startschot heeft gelost, zet ik druk op de pedalen en ga als eerste door de bocht. Onder belangstelling van vele toeschouwers rijden de nacht in. Het begint te regenen. De eerste kilometer rijd ik vlak achter de motoren en volgauto die de eerste 15 kilometer deze groep begeleiden. De kruisingen worden vrijgehouden ook al is er nauwelijks verkeer op de weg. Naast me rijdt een Amerikaan die zich blijft verwonderen over het lage tempo dat we mogen rijden. We rijden strak 25 km/uur. Als ik zijn gezeur zat ben laat ik me afzakken naar de vierde rij en peddel lekker in het peloton mee. Wanneer de eerste wielrenners er vandoor gaan, blijf ik rustig doorrijden en zoek een beschutte plek op in het eerste peloton. Parijs is nog ver.

De regen houdt onophoudelijk aan. In de bermen staan al vele fietsers met lekke banden. Met kleine lampjes moet het banden verwisseld worden. De renners die een lampje op hun hoofd dragen hebben nu een voordeel, anderen hebben meer creativiteit nodig. Het parcours wordt heuvelachtig. Buiten de dorpen is nauwelijks straatverlichting. Het zicht van de fietslampjes is beperkt. In het donker is een schitterend lint van rode lampen die over de heuvels gaan. Na een uur halen we de voor ons gestarte groep bij.

In de verschillende dorpen staat, ondanks dat het nacht is, enthousiast publiek te applaudisseren. Zo ook een accordeonist die het publiek om zich heen doet dansen. De wielrenners kunnen het waarderen. De heuvels in dit gebied liggen lekker. Niet stijl, maar veelal licht omhoog lopend waarna deze weer licht naar beneden gaan. Na 80 kilometer stap ik van de fiets om te plassen. Om nog enige variatie in het fietsen te krijgen rijd ik daarna in een hoog tempo naar de Nederlander waarmee ik daarvoor gesproken heb. Binnen een paar kilometer rijd ik weer naast mijn landgenoot. De benen voelen goed. Ik jump daarna in het wiel van een snelle wielrenner die me voorbij komt om verder te rijden naar het einde van de eerste etappe.