10de etappe: Loudéac - Tinténiac, 85km

Bij het verlaten van Loudéac heb ik moeite om in mijn ritme te komen. De benen voelen stroef en het is ook nog eens kouder geworden. Van de tegengestelde richting komen nog steeds wielrenners. Zij zijn op weg naar Loudéac. Daarmee rijden ze meer dan 300 kilometer achter me. Ik kan me niet voorstellen dat zij PBP binnen de tijd zullen uitrijden.

Als een drietal Britten mij voorbij rijden, pik ik aan. Kop overnemen is er niet bij, dat geldt ook voor één van hen. Als de regen voluit uit de lucht komt vallen, krijg ik het koud. Mijn rechterknie doet pijn en mijn handen en voeten voelen ook anders dan normaal. Ik probeer mijn knie te ontlasten door juist op de andere meer kracht te zetten. Telkens als de weg omhoog gaat moet ik lossen. Ze nemen telkens een paar honderd meter voorsprong die ik op de vlakke delen dicht kan rijden. Doordat de omgeving bijna donker is heb ik nauwelijks een idee van de tijd. Mijn fietscomputer kan ik 's nachts niet zien. Alleen als we eens een keer door een dorp rijden met straatverlichting. Op het moment dat ik denk dat we aan het eind van deze etappe zijn, is er een geheime controle in Illifaut. In de verlichting kijk ik op de fietscomputer. Er zijn deze etappe nog maar 43 kilometer gereden. Een simpel rekensommetje maakt dat er nog 42 te rijden zijn. Wat een tegenvaller. Bij het checkpoint zit de plaatselijke jeugd aan het bier. Ze kijken vrolijk wat voor volk er natgeregend binnen komt lopen. Een aantal wielrenners hebben de kans genomen om hier op een matje te slapen. Met de organisatie hebben zij een afspraak gemaakt over de tijd dat zij gewekt willen worden. Ik heb wil graag een warme koffie. Even later stap ik de regen weer in. De koffie was nog minder dan lauw.  

Het laatste stuk van de etappe is zwaar. Er doet van alles pijn. Tegen het eind van de etappe zijn nog een aantal pittige klimmen. Juist op deze plaatsen staat op dit nachtelijke uur aardig wat publiek. Ik heb grote waardering dat zij de regen en kou doorstaan om ons aan te moedigen. Allerlei drank en voedsel en zelfs slaapplaatsen worden aangeboden. Ik groet ze telkens terug. Ik wil zo snel mogelijk naar mijn warme bed in de camper. Bij het binnenrijden van Tinténiac zoek ik tussen de vele campers naar die van Alie en Hans. Tot aan het checkpoint staan ze niet.  

Donderdag 23 augustus 1.28 uur, Tinténiac, 860 km 

Mijn mobiel heeft ook geen bericht van hen ontvangen. Ik stuur een bericht naar Hans: “waar staan jullie?”. Als ik geen bericht terug krijg rijd ik nog maar eens door het dorp. Geen camper van Alie en Hans te vinden. Ik koel af en wil slapen. Bij het checkpoint probeer ik een slaapplaats te krijgen. Voor de komende twee uren zijn alle slaapplaatsen volgeboekt. Op een stoel val ik in slaap. Na een uur word ik wakker en probeer Hans nog eens te bellen. Als mijn mobiel aangeeft dat er geen bereik is, doe ik het nog eens met mijn reserve mobiel. Nu lukt het wel. Hans had ook geen bereik kunnen krijgen. Ze staan een kilometer van het checkpoint. Een half uur later ben ik gedoucht en lig onder een warm dekbed. Op dag twee heb ik 409 kilometer van het parcours afgelegd. Met de kilometers erbij die ik de vorige nacht omgereden heb, schat ik dat het in totaal rond de 440 kilometer moet zijn geweest. Over drie uur begint de volgende en laatste dag van PBP. 

Drie uur later maakt Alie me wakker. Tijd om te fietsen. Opstaan na korte slaapjes zijn de moeilijkste momenten tijdens deze PBP. Uit de tas haal ik nog een schone set wielerkleding. Buiten is het droog en bewolkt. Net als de voorgaande dagen houd ik de lange broek aan. Liever trek ik een korte koersbroek en shirt aan, dat wat eigenlijk meer past bij een zomerse dag in augustus in Frankrijk. Helaas zit het er niet in. We spreken af dat Alie en Hans er op deze laatste dag bij elke checkpoint zullen staan vanaf Villaines-la-Juhel, het tweede checkpoint vanaf Tinténiac. De eerste etappe gaat naar Fougères. Een etappe van slechts 54 kilometer. Bij het passeren van het checkpoint van Tinténiac, roep ik maar weer eens: "déjà controllé" naar de seiner. "Bonne route" wordt me door hem na geroepen. Parijs is nog maar 369 kilometer.