12de etappe: Tinténiac - Villaines-la-Juhel, 88km

Vanaf het vertrek vanuit Fougères blijft het tempo er goed inzitten. Vanaf de start twee dagen geleden is het tempo weliswaar iets naar beneden gegaan, kan de hartslag niet meer zo hoog komen als in het begin. De wielrenners rondom mij rijden nagenoeg hetzelfde tempo als ik. Het zijn steeds dezelfde gezichten die je tegenkomt. Af en toe staan er wielrenners volledig nog geparkeerd. Zij hebben nog genoeg marge om op tijd binnen te komen. Alle contactplekken tussen lichaam en fiets zijn de laatste uren pijn gaan doen. Een aantal tenen is intussen gevoelloos geworden. Op de voetzolen is de laatste dagen frequent druk gezet en heeft daarmee blijkbaar de zenuwen aangetast. Hetzelfde geldt voor een aantal vingers. Door de druk van mijn handen op het stuur is wellicht te lang druk gezet op de zenuwen waardoor enkele vingertoppen bijna gevoelloos zijn geworden. Sinds het vertrek vanuit Fougères ben ik steeds op zoek naar een goede zit op het zadel. De beruchte zadelpijn heeft me gegrepen. De afgelopen dagen heb ik mijn achterkant wel ingesmeerd met creme om een van de grote problemen van randonneurs te voorkomen. De pijn is te groot om nog normaal op het zadel te zitten. Door een stukje naar voren te schuiven, kan ik het nog een paar uur volhouden. Daarmee neem ik een zit aan zoals tijdrijders die hebben. Tijdens beklimmingen blijf ik uit het zadel.  

Door de pijn kom zit ik nauwelijks nog in het zadel. De benen raken er gelukkig niet door uitgeput. Om me heen blijken er meer wielrenners een bijzondere houding op het zadel te nemen of ze wisselen het fietsen af met staan op de pedalen.  

De etappe is lang. Regelmatig kijk ik op de fietscomputer en tel de kilometers af. Het is alsmaar pedalen draaien en kilometers maken. De gesprekken met andere wielrenners en het aanhoudende enthousiaste publiek dat steeds meer in de aanbieding lijkt te doen, breekt de verveling. Aan het eind van deze etappe zal de 1000km-grens doorbroken zijn. Dan zijn er nog zo'n 225km te gaan. Ik schat in dat de volgende nacht nog tot vroeg in de ochtend doorgereden moet worden. In Villaines-la-Juhel ligt het checkpoint in een afdaling. Het aanwezige publiek geeft groots applaus bij de binnenkomst van de wielrenners.  

Donderdag 23 augustus 13.59 uur, Villaines-la-Juhel, 1003km 

Na de administratieve handelingen bekijk ik mijn mobiel voor een bericht van Alie en Hans:  

staan op markt, hebben je gezien vlakbij 

Even later rijd ik de heuvel weer op, een stuk terug op het parcours. Geen camper te zien. Ik bel Hans, ze staan aan de andere kant van het dorp. Ze hebben me vergist met een andere renner. De meerderheid rijdt met een geel jack, een helm en bril. Een vergissing is zo gemaakt. Ik keer om, neem nog een keer applaus in ontvangst en sta na een paar bochten bij de camper. Alie heeft weer een heerlijk stokbrood en een warme soep. Nathalie neemt thuis niet de telefoon op. Alleen haar stem op het antwoordapparaat. Vandaag zijn we 10 jaar bij elkaar. Met tegenzin spreek ik dan maar het antwoordapparaat in. Na een dutje van een uur maakt Alie me wakker. "Hoeveel kilometer is de volgende etappe?". Hans kijkt in het roadboek. "81 kilometer". "Wat een shit distance", weer zo'n lange etappe. Alie en Hans vrolijken me op, het zijn de laatste kilometers naar eeuwige roem. Na een foto voor de herkenningsvlag die aan de camper hangt en een filmpje, stap ik de fiets weer op. De pijn lijkt erger te zijn geworden. Tot aan Parijs wil ik in één stuk door fietsen.