2de etappe: Mortagne-au-Perchem - Villaines-la-Juhel, 81km

In Mortagne-au-Perche eindigt de eerste etappe. Velen stoppen voor een bevoorrading of wellicht om even van de regen verlost te zijn. Omdat er geen controle is kan ik doorrijden waarbij ik in het voorbij rijden van de bevoorradingslocatie veel renners inhaal. In de eerste kilometers die volgen rijden er steeds meer renners uit de 80-uurs in de groep die twee uur voor me zijn gestart.

De heuvels lijken lastiger te worden. Van glooiende wegen is nauwelijks nog sprake. Steeds moet er geklommen worden. Geen lastige beklimmingen maar als ze voortdurend voor me opduiken begin ik deze meer en meer te voelen. Met veel schakelen probeer ik een vast ritme in m’n trapfrequentie te houden. Door het slechte weer en de heuvels die lastiger worden, worden de groepen steeds kleiner. Ik blijf me verschuilen achter andere renners, zonder een keer op kop te gaan. Vanaf de start heb ik nog geen kop gereden, behalve dan de eerste kilometers achter de volgwagen. Normaal heb ik aardig de pest aan renners die wel kunnen maar toch geen kop rijden. Tijdens de kwalificaties eerder dit jaar heb ik vele kilometers voor anderen het zware kopwerk gedaan, zoals tijdens de 400 kilometer kwalificatie van Ossendrecht. Vanaf de start tot aan Huy heb ik toen urenlang op kop gereden in de regen. De komende dagen zal ik nog genoeg op kop rijden. Tot aan Villaines-la-Juhel wordt nog nauwelijks gepraat.  

De koppen staren naar beneden, we fietsen ingetogen verder. We zijn vooral bezig met ons zelf, de heuvels, regen en wind. Na 211 kilometer bereik ik de eerste controlepost waar mijn controleboekje een stempel en tijd krijgt en waar de elektronische pas wordt gelezen voor de tijdregistratie, o.a. voor op het internet.  

Dinsdag 21 augustus 7.16 uur, Villainse-la-Juhel, 222 km 

Ik doe nieuwe energierepen in mijn achterzak en SMS met Hans en Alie:  

Alles ok. Om 7.15 in Villaines aangekomen. Plm 11.00 bij jullie M.

Mijn broer Lucas, tevens mental coach, belt in de ochtend voordat hij gaat werken. “Hé Mathieu, alles goed?”. “Parijs-Brest-Parijs is fantastisch, ik heb nog geen kop gereden en alles gaat goed maar wel veel regen, heuvels en natuurlijk die wind, dat maakt het zwaar.” antwoord ik en vertel nog kort over de afgelopen uren. Nog maar 88 km en dan eten in de camper en spullen aanvullen. De rugzak werkt prima.