3de etappe: Villaines-la-Juhel – Fougères, 88km

Als ik weer op m’n fiets stap is de weg voor me nagenoeg leeg. In de verte rijden in het donker enkele wielrenners waarvan ik alleen nog maar hun rode lampen kan zien. Voor het eerst moet ik vol in de wind rijden. Het is zwaar, toch kom ik er goed door. Dit jaar gingen de trainingen voornamelijk over de dijken rondom Arnhem en Nijmegen, waar altijd wind staat en geen plaats is om je achter te verschuilen. Deze trainingen betalen zich nu uit. In korte tijd haal ik de renners bij en rijd met hen over het donkere platteland. De route staat perfect aangegeven met fluorescerende pijlen, roze voor de route naar Brest, blauw voor de terugweg. Kleine groepen die we inhalen pikken aan terwijl anderen het tempo niet meer kunnen volgen. Bij Loupfougeres volgt een pittige klim van 10%. We rijden rustig naar boven zodat iedereen het pelotonnetje kan volgen. Tot aan Fougères staan wielrenners langs de weg met lekke banden. Het wordt nu al duidelijk dat het een bijzondere PBP wordt. Het aanhoudende slechte weer zal ongetwijfeld voor extra uitvallers zorgen en mindere tijden dan vooraf verwacht werd. Het eten van het vaste voedsel, voornamelijk energierepen is bij mij nagenoeg geblokkeerd. Kauwen en slikken gaat na een uur of vijf intensief fietsen meestal niet meer. Nu ik de eerste uren rustiger gereden heb, heb ik het nog een paar uur kunnen uitstellen. Straks in de camper gaan er allerlei gelletjes en ander vloeibaar voedsel in mijn achterzak. Eigenlijk ben ik niet enthousiast over gelletjes, ze smaken naar sterk geconcentreerde superzoete jam. Meestal knijp ik zo’n pakje uit en neem het spul met een slok water om de smaak zo snel mogelijk weg te krijgen. Niet eten zal vroeg of laat leiden tot een hongerklop. Eenmaal in zo’n dip kan het dodelijk zijn voor het tempo en moraal. Nog voor we in Fougères zijn, is het licht geworden en kunnen de lampen uit. Het is zelfs droog als ik Fougères in rij. Verspreid over het dorp staan vele campers aan de kant geparkeerd. Het publiek is ondanks het weer enthousiast. Onder applaus worden we binnengehaald. Een seiner stuurt ons naar de controlepost waar nadat de administratie op het checkpoint is afgehandeld Alie op me staat te wachten.  

Dinsdag 21 augustus 11.10 uur, Fougères, 310 km

De camper staat een stukje verderop. Eenmaal in de camper is het droog en warm, het bestaat nog. Alie en Hans bieden me van alles aan. Cola uit de koelkast, een broodje en alles wat ik nog binnen kan krijgen. Heerlijk. Ik doe mijn verhaal over de eerste etappes. Het is zwaar, vooral de wind en de regen bepalen het karakter van deze PBP. Ook Alie en Hans zijn in het tempo van PBP meegenomen. Na ons afscheid gisterenavond in Parijs, hebben zij nog 300 kilometer gereden om voor het donker op een camping te kunnen komen. Na een korte nacht zijn zij in alle vroegte verder naar Fougères gereden om op tijd voor me klaar te staan. Mijn waardering is groot. Vanuit de camper kijken we uit op een groep Italianen die hun lunch bij de bushalte nemen. Het afdakje houdt ze van de teruggekeerde regen droog. Nadat ik een droog setje kleding heb aangetrokken ga ik de regen weer in. De eerstvolgende etappe naar Tinténiac is slechts 54 kilometer. Met Alie en Hans spreek ik over 139 kilometer af in Loudéac, de plaats voor controle die volgt na Tinténiac. Ik ga uit van een gemiddelde van 25 km/uur inclusief de stop in Tinténiac. Als ik bij het checkpoint terugkeer op het parcours roep ik tegen de seiner “déjà controlé” en ga op weg voor de vierde etappe.