|
De vierde etappe is
de kortste etappe van PBP. Op de terugweg zal dit stukje nog eens in
omgekeerde richting gefietst moeten worden. Eenmaal op pad heb ik
moeite om warm te draaien. Het parcours is nu glooiend en zeker niet
zo lastig als de vorige etappe. De voorgaande kilometers zijn
doorgedrongen in de spieren. Het tempo van 25 km/uur zal niet gehaald
kunnen worden. Ik schat mijn tempo ongeveer op 23 km/uur.
In Fougères heb ik
m’n MP3 speler in de camper achtergelaten. Ik had gehoopt om de
eentonige verveelde uren te kunnen opleuken met de muziek waarop de
afgelopen maanden veelvuldig getraind heb. Vanwege de aanhoudende
regen lijkt het me niet goed voor de headphone. Geen Nelly Furtado,
Blöf, Eminem en Red Hot Chili Peppers. De heuvels worden leuker als je
op het tempo van de muziek kunt rijden. Tijdens de periodes dat het
droog wordt, wordt er weer praatjes gemaakt met andere wielrenners.
Meestal is aan de kleding te zien waar iemand vandaan komt. Rondom mij
zijn het nu voornamelijk Italianen en Amerikanen. Met de Italianen
spreek ik meestal Frans, soms met een mix van Engels. We zijn het met
elkaar eens, het is nu al een bijzondere versie van PBP. Het veld van
wielrenners is volkomen uit elkaar geslagen.
Het publiek dat zich
voornamelijk in de dorpen verzameld heeft, zorgt voor leuke
afwisselingen. “Bon courage” roepen de kinderen en proberen met de
wielrenners te ‘high fiven’. Langs het parcours staan tafels met water,
thee, koffie en alles wat de locale bevolking de wielrenners willen
meegeven. Meestal gratis mee te nemen. Verleidelijk voor als je er
even doorheen zit. Zeker de slaapplaatsen die onderweg aangeboden
worden, kunnen nog goed van pas komen.
Een kilometer of tien
voor Tinténiac voel ik de velg van m’n achterwiel. Ik hoop dat het
slechts ongelukkig door een gat in de weg ben gereden. Even later voel
ik de velg weer. De band is redelijk eenvoudig in te drukken. Lek.
Vanuit de band komt canvas naar buiten. Uit mijn rugzak haal ik de
reservebanden. Onder toezicht van drie aanhoudend blaffende honden
verwissel ik de banden. Nu ik stil sta koel ik af en begin zelfs te
rillen van de kou. Na hozen van de regen uit de band kan ik na enig
geklungel weer verder. De band heb ik er uiteindelijk met de
gereedschap opgelegd met het risico dat de band lek getrokken wordt.
De luchtdruk in de band is met mijn eenvoudige pomp redelijk. Een
begeleider van een Italiaanse groep helpt met een hoge druk pomp uit
zijn camper. “Six et demi” vraag ik hem. Binnen een paar slagen staat
de band vol op spanning. “Thank you, merci” en ik geef hem een hand,
“good luck” roept hij me na. In Tinténiac houd ik het kort. Ik stuur
Alie en Hans een sms en laat mijn controlekaarten registreren.
Dinsdag 21 augustus
15.01 uur, Tinténiac, 365 km |
