6de etappe: Loudéac – Carhaix, 75km

In een groepje van vijf renners rijden we over de pittige heuvels waar enkele keren serieus geklommen moet worden. Bij elkaar maken we met onze lampen een grote bundel licht wat het ons gemakkelijker maakt om de weg te kunnen zien. In dit stuk van Frankrijk is er in het stille buitengebied geen straatverlichting. Tijdens de afdalingen rijd ik vol concentratie naar beneden met de witte streep op de weg als referentiepunt. Ik probeer er tegen aan te rijden, aan de rechterkant van de streep. Als er uitgeweken moeten worden kan dat zowel links als rechts. Als er iemand voor me rijdt, is zijn rode achterlicht de ideaal te volgen lijn. We praten niet, iedereen is volledig bezig met zijn afdaling. Af en toe laat ik het tempo zakken, zodat we bij elkaar blijven. Mocht iemand in de problemen raken dan is deze niet alleen.

Na de zware uren van de vorige etappe is dit fantastisch. De benen voelen enorm goed. Slechts drie uur geslapen maar ik voel me zo fris als tijdens mijn woensdagavondtrainingen. Na 40 kilometer staat een seiner op straat met een vlag te zwaaien. Aan het marktplein in Corlay is een geheime controle. Enkele wielrenners hebben de kans genomen om op deze plaats te slapen, anderen hebben een kroeg opgezocht die vanwege PBP open is gebleven. Enkele minuten later rijd ik weer verder. Ik wil vandaag zo ver mogelijk komen. Als de wind vanaf Brest in de rug komt, moet ik 400 tot 450 kilometer ver kunnen komen. Alles wat vandaag nog gereden kan worden, hoeft morgen niet. Eigenlijk is het heel eenvoudig. In een rustig tempo bereik ik Carhaix.  

Woensdag 22 augustus 4.08 uur, Carhaix, 526 km

Op het checkpoint stuur ik een sms naar Alie en Hans: 

Carhaix, 4.15 alles ok