8ste etappe: Brest - Carhaix, 85km

De eerste kilometers de stad uit zijn zwaar. De weg loopt vals plat omhoog, er zijn veel verkeerslichten en ook de wind werkt niet mee. Helaas is de wind gedraaid naar het noorden. Niet zo sterk als de weg naar Brest, maar de verwachte rugwind is tot nu toe uitgebleven. Ik spreek nog kort een Nederlander, één van de weinige die ik de afgelopen dagen gezien heb.  

Via een noordoostelijke route komt de route terug op de D 764, de brede doorgaande weg tussen Brest en Carhaix. Op deze weg kom ik de wielrenners tegemoet die nog naar Brest moeten. Een grote oppepper voor de moraal. De meesten zien er nog redelijk fris uit al zijn er ook bij die stil schreeuwen naar een bed. In de berm hebben er verschillende een plek gevonden om uit te rusten. Even na Sizun zoek ik een beschutte berm op voor een sanitaire stop. De laatste kilometers heb ik steeds geprobeerd te achterhalen of ik in Brest Alie en Hans, zoals afgesproken, wel een sms heb gestuurd. Mijn denkvermogen is door het fietsen minder scherp geworden. Ik weet het helemaal niet meer. Voor de zekerheid stuur ik ze een bericht:  

Ik twijfel of ik jullie wel ge-smst heb. Ben nu op 57 km van jullie.

Vanuit Sizun mag de 20 kilometer lange Roc Trevezel opnieuw beklommen worden, dit keer vanaf de westelijke kant. De benen voelen goed, het tempo is strak. Al twee dagen rijd ik nagenoeg op slechts drie versnellingen vanuit het middelste tandwiel van mijn triple. Een week voor PBP zijn de tandbladen. Als het mooi weer was geweest, kon er nog prima mee gereden worden. Bij regen slijten de kettingen en tandwielen sneller. Het mooie nieuwe spul schakelt direct en alle trappen op de pedalen worden omgezet naar snelheid. Vanaf de top van de Roc Trevezel daal ik af naar Carhaix. Met mijn hoofd tegen het stuur en zonder bijtrappen kan ik boven de 60 km/uur blijven. De zijwind houdt een hogere snelheid tegen. Ik gebruik deze rusttijd om rustig te eten en te drinken met de kraan van de camelbag. In de camelbag zit sportdrank die telkens in de camper bijgevuld wordt. Voor zo'n intensieve activiteit is een halve liter drank per uur de norm. Door de lage temperatuur drink ik minder dan normaal. Geen zin of dorst. Tegen mijn gevoel in drink ik toch zo veel mogelijk om uitdroging en prestatievermindering tegen te gaan.  

De laatste kilometers van de etappe gaan buitengewoon goed. De rust in Brest en de lange afdaling van de Roc Trevezel hebben me goed gedaan.

Woensdag 22 augustus 15.28 uur, Carhaix, 699km 

Bij het checkpoint in Carhaix ligt de vloer vol met wielrenners. Geen zacht matras maar een harde vloer doet dienst als bed. Niets anders dan waardering die zo hun slaap nemen. Zij doen het nog op de manier zoals de wielrenners een eeuw geleden tijdens PBP sliepen. In mijn mobiel bekijk ik het bericht op mijn sms van Alie en Hans:  

staan in Carhaix voor controle bij rotonde rechts achter de Mc Donalds.  

Ohhhh, de Mac, ik kan spontaan een bestelling opnoemen die er direct in kan gaan, te beginnen met friet en een aardbeienmilkshake. Met nog 530 kilometer te gaan is dat niet verstandig maar wel lekker. Als ik even later de camper in ga staat Alie al klaar met een vers stokbrood. Dat gaat er prima in. Blikje cola erbij en we vertellen elkaar hoe het ons de laatste uren vergaan is. Alie en Hans hebben vannacht op een camperplaats gestaan. Ze hadden me na mijn laatste sms niet zo snel verwacht en zeker niet zo fris. Na gisteravond, toen de vermoeidheid er van af spatte lijkt dit een totale wederopstanding. Alie weet nog te vertellen dat de tijdslimiet twee uur verruimd is vanwege het slechte weer. Een en ander onder voorbehoud. Er schijnen nu al ongeveer 25% van de deelnemers uitgevallen te zijn. Ook zijn er veel problemen geweest met de verlichting die het niet meer deed. De aanhoudende regen heeft kortsluiting gemaakt in de verlichtingskasten of de batterijen volledig leeg getrokken. Zonder verlichting is de weg nauwelijks nog te zien. Belangrijker nog is dat een ander de renner nauwelijks nog kan zien. Even later bel ik Nathalie; "...alles gaat goed, ik heb zin om vandaag nog veel kilometers te maken...". Nathalie is hoorbaar opgelucht dat het goed gaat. Na gisteravond is de twijfel gaan leven of alles wel goed zal blijven gaan. Ze vraagt me om meer te gaan slapen. Ik zie wel hoe het gaat. De doelstelling om binnen de 80 uur te finishen laat ik vallen. Het enige doel is om binnen de tijd te finishen. Met de reeds opgebouwde marge moet dat lukken. Joop Zoetemelk zei het al: "Parijs is nog ver", en dat geldt nu ook. Er kan nog van alles gebeuren in de resterende kilometers.