|
|
|
verslag:
Maarten Rood |
|
|
|
9de
etappe:
Carhaix - Loudéac, 75km |
|
|
|
De eerste kilometers
van de etappe naar Loudéac zijn eenvoudig te rijden. Gisterenavond heb
ik het als een zwaar stuk ervaren. Toen zat ik al een dag onder zware
omstandigheden op de fiets. Nu ik hetzelfde stuk van de andere kant
rij, lijkt het allemaal anders. Bij daglicht blijkt het een mooie
streek te zijn. Een streek waar ik niet snel zal komen, ook niet
tijdens een vakantie. Er is veel landbouw met af en toe een boerderij.
De wegen lopen licht glooiend door dit gebied heen. Ook is het droog en
is de wind nagenoeg gaan liggen. In een groepje met een aantal
Fransen, Italianen en een Australiër rijd ik in een degelijk tempo
door. Mijn teller geeft een snelheid aan van ongeveer 24 km/uur. Dat
is absoluut geen stoere snelheid om thuis aan bekenden te
vertellen. Na anderhalve dag en 700 kilometer fietsen in zware
omstandigheden komen we er goed mee weg. Het is me wel duidelijk dat
de eindtijd bij PBP voor een groot deel bepaald wordt door de tijd dat
je aan de pauzes dan wel slapen besteed. De snelheid op de fiets is
daardoor niet doorslaggevend bij een rit als PBP.
Samen met de
Australiër rijd ik de helft van de etappe. Er is eindelijk eens tijd
om op de fiets te praten. Na elke beklimming wachten we op elkaar zodat we
met een groepje van zes bij elkaar blijven. Later komen er nog een
Griek en wat andere wielrenners aansluiten. Nog voor Loudéac ben ik
meer te weten gekomen over het Australische en Griekse randonneur rijden. De
etappe is voorbij gevlogen. Hans staat me met zijn camera bij het
checkpoint op te wachten. Door mijn snelheid mist hij het gewenste
shot. |
 |
 |
|
Woensdag 22 augustus
19.55 uur, Loudéac, 755 km
Na de administratieve formaliteiten ga ik met
Alie en Hans naar de camper die op dezelfde plaats als gisteren staat.
Om de film van Hans nog enig succes te geven, rijd ik een paar ronden
om de rotonde zodat hij me regelmatig op de film krijgt. In de camper
vul ik weer de nodige drank en eten aan. Na een cappuccino
en een groot stuk stokbrood gaan Hans en ik nog de lampen op de fiets
tapen. Over de naden gaan stukken tape om vocht geen kans te geven om
kortsluiting te maken. Nadat de ketting, die droog is geworden,
gesprayd is, stap ik weer op. De volgende afspraak is over 85
kilometer in Tinténiac. Voor Alie en Hans zal het, ook omdat het nacht
wordt, lastig worden om dit dorp te bereiken. Daarnaast mogen
begeleiders
niet over het parcours rijden. De lampen op de fiets gaan aan.
We wensen elkaar succes. |
|
|
|
|
 |
 |
 |