De laatste uren tot de start

We nemen afscheid in een woonwijk nabij de start. Alie en Hans, mijn verzorgers voor de komende dagen wensen me veel succes. Hans neemt nog een laatste foto. Het zal voorlopig de laatste foto zijn waarop ik nog een fitte uitstraling heb. Ook voor hen zullen het zware dagen worden. Vele kilometers zullen ze moeten afleggen op zoek naar de controleplaatsen over onbekende wegen. We spreken af dat zij voor me uit blijven rijden en hun camper op de afgesproken controles hebben staan voor de nodige verzorging. De eerste afspraak zal morgenochtend in Fougères zijn na 310 kilometer. Fougères is de controle van de derde etappe. Ik ga uit van een gemiddelde van 25 km/uur. Omdat we in groepen van 500 tot 600 wielrenners om het kwartier starten verwacht ik dat er vele grote groepen gedurende de nacht bij elkaar zullen blijven. Daarnaast zijn we nog fris, dat wat na de derde etappe wel eens anders kan worden. Met het fietsen in een peloton verwacht ik rond 10 uur morgenochtend Alie en Hans weet te zien.

Met een zware rugzak met 2,5 liter sportdrank en 1,5 liter aan het frame hoop ik tot Fougères te komen. Anders kan in één van de tussenliggende controleplaatsen nog drank aanvullen. Met de overige ballast van energierepen en reservemateriaal neem ik zeker 4 kilo extra mee op mijn rug. Niet stoer voor een doorsnee fietstocht. Voor PBP kan alles wat je meeneemt een redding zijn om de finish te halen.

Bij de rotonde waar de start zal gaan plaats vinden staan de 80-uur wielrenners die vanaf 20:00 uur zullen starten te wachten voor hun fietscontrole. Ik bel naar Nathalie die me even later ook ziet ze me via de webcam op het internet. Ze wenst me voor een laatste keer succes. Ook Splinter en Lente doen nog lekker enthousiast aan de telefoon. Het wachten begint. Het enige wat ik nu wil is fietsen maar ik zal nog een paar uur moeten wachten. “Hey, you!, How are you?”. Twee wielrenners kijken me verrast aan. Het zijn de twee Britten waarmee ik in mei tijdens de 600 kilometer kwalificatie gedurende de nachtelijke uren van Workum naar Lelystad gereden heb. In Lelystad zijn zij doorgereden om zonder overnachting de gehele tocht uit te rijden. Ik heb daar een bed opgezocht om enkele uren later de tocht uit te rijden. We halen verhalen op uit de oude doos en lachen om de bizarre gebeurtenissen die randonneurs in de nachtelijke uren beleven.

Even later sta ik bij de atletiekbaan klaar voor de fietscontrole. Voor me staan vele honderden andere wielrenners. Gelukkig staan er achter me nog veel meer. Het wachten duurt me te lang. Om me heen is het een gekakel van allerlei talen, veelal Frans en Engels. Ik ben nerveus. Vreemd, want ik ben bijna nooit nerveus. Een fransman naast me heeft zijn stuur volhangen met een complete routebeschrijving, inclusief profiel en tabel met een prognose van tijden. Hij legt het me helemaal uit. Hij haalt de papieren uit zijn vernuftig systeem want het is zo eenvoudig. Aan zijn schema te zien gaat hij voor een snelle tijd. Een zweed naast me doet het met slechts een sticker met controleplaatsen op zijn stuur. We praten over wat gaat komen en de zin en onzin van de verschillende systemen. Langzamerhand schuif ik door naar de fietscontrole. De lampen, reflectoren, de administratie, alles is goed. In de verte horen we de eerste groep starten van de 90-uurs renners. Als de atletiekbaan volledig is gevuld wordt de wave ingezet en wordt mijn starttijd geregistreerd. Ik rijd door naar het eerste startvak. Naast me staat een Franse opa met foto’s van kinderen op zijn fiets. In mijn beste Frans doden we de tijd tot de start. De kinderen blijken zijn kleinkinderen te zijn. Van oma mag hij nog een keer PBP rijden.

Als we naar de startstreep mogen sta ik vooraan. We moeten alweer wachten. Het publiek is enthousiast. De speaker praat de minuten tot de start vol. Geen idee waar hij het over heeft. Ik concentreer me voor de start. De vele trainingsuren die ik de afgelopen maanden heb gemaakt, de kwalificatietochten die ik heb moeten rijden, waarom wil ik zo graag PBP rijden. Nu sta ik aan de start van één van de iconen van de wielersport. Binnen enkele uren zijn hier ruim 5300 wielrenners van start gegaan uit 46 landen waaronder 89 Nederlanders. Geen van allen 'pannekoeken'. De moraal is hoog.