”De kasseien zijn nodig voor de uitstraling”, zo schreef een van de deelnemers aan Parijs-Roubaix nogal cryptisch. De overige deelnemers voelden de kasseien vooral. En hard. Klassiekerrijders beschouwen Parijs-Roubaix verreweg als zwaarte klassieker van het afgelopen jaar, zo bleek uit de formulieren die ze opstuurden voor de administratie van het Klassiekerbrevet.

”Eigenlijk zouden ze de tocht jaarlijks moeten houden. Voor de masochisten onder ons.” Dat is in feite het enige kritiekpunt op Le Vèlo Club de Roubaix, verantwoordelijk voor de organisatie van Parijs-Roubaix, die inderdaad slechts eens in de twee jaar wordt verreden. De deelnemers zijn unaniem lovend. Een perfecte uitpijling, een overdadige verzorging met sportdrank, koek, chocolade… tot broodjes tonijnsalade aan toe. Le Vèlo Club de Roubaix steekt volgens klassiekerrijders dan ook met kop en schouders uit boven de andere organisaties. Op een schaal van 0 tot en met 5 scoren ze 4,80 punten.

En dat mag ook wel, want de deelnemers beschouwen deze tocht ook als de allerzwaarste klassieker die ze afgelopen jaar reden. Uit de 198 formulieren die de deelnemers terugstuurden voor het Klassiekerbrevet, bleek vooral de verzengende hitte op 11 juni 2006 een geduchte tegenstander. Het kwik liep die dag op tot ver boven de dertig graden.

Deelnemers aan het klassiekerbrevet moeten controleformulieren inleveren bij Le Champion, waaruit blijkt dat ze een klassieker ook daadwerkelijk hebben gereden. Op die formulieren kunnen ze ook aangeven wat ze van de kwaliteit van de organisatie vonden en hoe zwaar ze de rit vonden. De formulieren geven dus een goed beeld van de zwaarte en de organisatie van de vijftien klassiekers die afgelopen jaar werden verreden. De Ronde van Lombardije, het Kampioenschap van Zürich en Rund um den Henniger Turm worden alleen in de oneven jaren verreden.

Een overzicht van de zwaarte van de tochten vinden we in tabel 1. Deelnemers mochten aangeven of ze een klassieker licht, matig, gemiddeld, zwaar of zeer zwaar vonden. We hebben elke score beloond met respectievelijk 1, 2, 3, 4 en 5 punten en vervolgens het totaal gedeeld door het aantal deelnemers. Zo komen we tot de score in tabel 1. We moeten daarbij nog opmerken dat Milaan-San Remo ontbreekt omdat blijkbaar geen van de deelnemers aan het brevet deze afgelopen jaar heeft gereden. Verder moeten we de score van Tilff-Bastogne-Tilff, Omloop Zuid-Limburg en Limburgs Mooiste met enige voorzichtigheid bekijken omdat minder dan vijf deelnemers aan deze tochten een formulier inleverden.

Duidelijk blijkt dat deelnemers Parijs-Roubaix zien als de zwaarste klassieker, op de voet gevolgd door de Waalse Pijl vanuit Spa. Deze werd verreden op 27 mei 2006 in een miezerregentje, zodat de omstandigheden niet extreem slecht waren. De zwaarte is dan ook geheel te wijten aan de vele zware beklimmingen die deze tocht telt. Het regende wel tijdens de Ronde van Vlaanderen op 1 april, zodat we deze tocht ook terugvinden in de top drie van zware tochten.

Gent-Wevelgem is met afstand de lichtste tocht. Het werd verreden op 18 juni 2006 onder ideale weeromstandigheden; tegen de 30 graden en weinig wind. Parijs-Tours wordt in de totaalstand ook gezien als licht, maar de meningen daarover verschilden nogal. De ene deelnemer beoordeelde de tocht als licht, de ander als zwaar. “Vooral vanwege de hitte en het hoge gemiddelde dat werd gereden”, merkt een deelnemer op.

Opvallend is ook de plaats van de Waalse Pijl vanuit Vottem. Het broertje in Spa zien de deelnemers als zwaar, die uit Vottem juist als heel licht. “Te weinig klimwerk”, merkt een deelnemer op. “Maar gelukkig zit de Muur van Huy erin.”

* Minder dan vijf deelnemers aan deze tochten leverden een formulier in.

De organisatie van Parijs-Roubaix heeft zijn zaken voor elkaar, zo blijkt uit de formulieren. Maar ook W.T.C. De Trappers, verantwoordelijk voor Gent-Wevelgem, kan op een vette voldoende rekenen. De uitstekende organisatie verklaart ook de populariteit van deze op zich lichte klassieker. Menige deelnemer roemt de eierkoek ter grote van een UFO die de ze tijdens de stop in De Haan kregen.

Opvallend is dat veel deelnemers problemen hebben met de Belgische gewoonte om tochten uit te pijlen met tekens op de weg. Bij vrijwel alle Belgische klassiekers wordt dat als minpunt genoemd. Soms moeilijk te volgen, vervaagd op de weg. Omloop Het Volk had daarbij nog eens als nadeel dat er op die dag drie andere toertochten werden verreden, wat de overzichtelijkheid niet bevorderde. Vermelding verdient ook de forse kritiek op de uitpijling van de Waalse Pijl vanuit Vottem. Tweederde van de mensen die een formulier van deze tocht inleverde, was verkeerd verreden. Voeg dat bij de karige bevoorrading en het verklaart de onderste positie van deze klassieker. Op de helft van de formulieren staat dan ook de suggestie om wat meer geld te vragen voor deelname, om zo de uitpijling en bevoorrading op orde te krijgen.

Tenslotte nog een opmerking die bij veel van de Belgische tochten terugkomt, namelijk het gemis om een herinnering aan de tocht te krijgen. Die kritiek valt te lezen op formulieren van Omloop Het Volk, Waalse Pijl (Spa), Waalse Pijl (Vottem) en Gent-Wevelgem. Hoewel die laatste tocht onterecht wordt genoemd, want elke deelnemer kreeg na afloop een bidon en kon een aandenken kopen. Bovendien geven WTC De Trappers zoveel bekers weg dat het moeilijk is om zonder aandenken thuis te komen.

* Minder dan vijf deelnemers aan deze tochten leverden een formulier in.

Meer informatie over het klassiekerbrevet en de te rijden klassiekers is te vinden in het jaarprogramma van Le Champion of op www.lechampion.nl